در پی یک لقمه نان عمریست با سر می دوم

تا مهیا گردد آنچه خواست همسر می دوم

از صف نان تا صف شیر و الی آخر خدا

مثل ایام گذشته بار دیگر می دوم

استقامت رفته بالا چونکه بنده روز و شب

از دونده ، از الاغ ، از اسب بهتر می دوم

دوش پرسید از من بیچاره ، حیدر بی نوا

کار و بارم را ، بنالیدم که حیدر ، می دوم

وقت برگشتن به خانه پنجر و شلّ و ولم

مثل اسبم وقت بیرون رفتن از در ، می دوم

مطعنم بنده آن دنیا به دنبال بهشت

تا شوم صد ها هزاران بار پنچر می دوم !

*

این یکی از شعرای طنزم ، برا اینکه فضای وبلاگ عوض شه !